સાંજના સમયે હું એ બધા કાગળો જોતો બેઠો હતો ત્યારે મારી નજર એક પીળા પડી ગયેલા આંતર્દેશીય પત્ર પર પડી. માને સંબોધીને લખાયેલો પત્ર આ પ્રમાણે હતો.

સાંજના સમયે હું એ બધા કાગળો જોતો બેઠો હતો ત્યારે મારી નજર એક પીળા પડી ગયેલા આંતર્દેશીય પત્ર પર પડી. માને સંબોધીને લખાયેલો પત્ર આ પ્રમાણે હતો.

સવાર થી સાંજ પડી. ધરતી પર અંધકારના ઓળા ઉતારવા લાગ્યા. ભૂખથી ટળવળતા ફકીરને ક્યાંયથી બટકું રોટલો ન મળ્યો. એને કારણે કેટલા અપમાન સહેવા પડે છે, કેટલી લાચારી ભોગવવી પડે છે.

નિયમિતપણે ચર્ચમાં જનારાં સૌ એકમેકને મળી રહ્યાં હતાં. રિચાર્ડ પોતાની જગ્યાએ બેસવા જતો હતો ત્યારે એનું ધ્યાન ગયું કે, એની આગલી હરોળમાં એક આધેડ યુગલ પોતાના દીકરા સાથે બેઠું હતું. પાદરી એમને ઓળખતા હોય એવું લાગ્યું. તેઓ એમની નજીક ગયા એટલે માતા- પિતાએ ઊભાં થઈને એમનું

ઘરે બેસીને કામ કરવું પડતું અને વધુ અનુકુળ પડતું. પોતાનું ટેબલ, લેપટોપ. ડનલોપ વાળી ખુરશી બધું એણે એવી રીતે ગોઠવ્યું હતું કે, લખતાં લખતાં બહાર નજર કરે તો ઘેઘૂર લીમડાનું ઝાડ નજરે પડે. એની પત્ની સુનીતા પણ ખુશ થઈને કહેતી,

દિવ્યેશે ઘડિયાળમાં જોયું. હજુ જમવાને એકાદ કલાકની વાર હતી. “પપ્પા, ગાડીમાં એક ચક્કર મારવા લઈ જાવને. પ્લી…ઝ આશાભરી આંખે એની સામે જોતાં ચિંટુએ ધીમેકથી માગણી મૂકી. ‘ફરવા ? આવા સમયે ? અત્યારે તો..’ ચિંટુની આજીજીભરી આંખો સામે જોતાં આગળ બોલતાં અટકીને એણે કહ્યું, ‘ઓ.કે. લેટ્સ ગો.”

રાત પડવાની તૈયારી હતી. અંધકારના ઓળા ધીમે ધીમે પૃથ્વી પર ઉતરી રહ્યા હતા. લગ્રની ધાંધલ -ધમાલ અને મહેમાનોના શોરબકોરમાંથી કઇક છુટકારો મેળવવા પરવીન ધાબા ઉપર આવીને ઉભી રહી. અને ઊંડો શ્વાસ લીધો. આ એની પ્રિય જગ્યા. સાંજના સમયે જયારે પંખીઓના ટોળા પોતાના માળા ભણી પાછા ફરી